Visual Artist or Drama Queen?

Kung walang pakialam na ipatong at ipunas ng lahat ang kanilang mga paa sa isang papag, magkaiba ba ang pagpatong ng isang tiklop ng mga dokumento sa papag na iyon sa walang pakialam na paghulog nito sa sahig? Ito ay aking sinagot sa pamamagitan ng 'moverments.' "Actions speak louder than words," wika nga. Lupet. Artista nga rin yata ako.

Buti pa ang sahig, winawalis. Ngunit ang papag, minsan lang napapagpagan. Sana malakas pa ang taong naghahanap ng pahinga para wala sanang anuman upang hindi magpagpag. Habang ang mga may lakas na tumabil ng hanggang kantong ingay ay tila walang lakas upang magpagpag ng kanilang mga paa bago, tulad ng mga dokumento, ay ipatong sila sa papag.

Charoz. Hindi ako artista. Walang ilusyon na mahusay sa pagsusulat o anu pa mang arte. Lalo na sa movements. Lalo, alol, lola, lol.

Hindi ko ninanais na balang araw ay maparangalan katulad ng isa ngayong araw, pero tanaw ko naman ang patuloy na pagkilos. Pagkilos para magpakilos upang balang araw mapadpad sa lipunang magagawa ang mga interes at magagamit ang tunay na kakayanan (malinaw na hindi pag-arte). Para sa malilinis na papag ng maduduming paa na bubuhay sa lipunang iyon! Pero ngunit bagamat, kasabay ng pagkilos ay ang aking matinding pagpapahalaga sa ibang mga kaekekan. Papansin talaga ang mga naturang kaekekan, kaya hindi ko na kayang problemahing ipagpalit ang kinikilusang tabing ng mga artista. Ang naging resolusyon tuloy ay magpatuloy na lang at hanapin ang arte na tatangap sa inhinyero.

Itlog at manok, pangmatalinong mundo ng mga artista at ingay nila, ingay at usok, theory of everything at dialectic materialism, at marami pang iba ang plinano ko sanang usapin dito. Pero saka na. Antok na ko at baka sakaling wala na ang mga paa sa papag at talino sa ere. Buti na lang napagpagan.


Pulang pagpupugay.